Susza, daktyle, człowiek…

afryka.org Czytelnia Blog Mamadou Diouf Susza, daktyle, człowiek…

Tradycją staje się, że co dwa tygodnie dzielę się z wami moją poezją. Nie pisałem o Senegalu na Pucharze Afryki, bo każdy, kogo to interesowało, widział jak senegalskie Lwy grały. Dlatego zdecydowałem się na słowa inne niż komentarz sportowy. Tym razem o suszy, daktylach i człowieku.

Susza

Z bólem
wycisnęła jeszcze jedną kropelkę
mleka dziecku
W półmroku widziałem
po oczach i zgaszonej twazzy
jak zgnieciona dusza
wydostaje się z jej ciała

Niedaleko łóżka
na płacz matki
rozweseliło się dziecko
unosząc ręce jak pisklę skrzydła
na pierwszej lekcji latania

Bańka mydlana

Zafascynowane dziecko
odprowadzało wzrokiem
mydlaną bańkę
Przezroczysta kulka
unosiła się
odskoczyła trochę wyżej
by nie rozczarować widza
Gdy chłopiec zaczął
pokładać nadzieję na
dłuższy spektakl
bańka rozpłynęła się
gasząc jego uczucia chwili

Owocarnia

Suszone daktyle
przez długi czas potrącone
leżały w koszyku
Owoce o pomarszczonych skórkach
zaglądały przez oczka
i tęskniły za Hurysą

Żałowały czasów
osadzenia na szpulce
czasów gładkiej soczystej
i słodkiej młodości

Ugoda

Przez prokreację
Natura poszła
na genialną ugodę

Pojednała ludzkie dążenia do
nieśmiertelności
z boskim zaproszeniem
wręczonym każdemu
tuż po urodzeniu

Szafa

Świętość
całujemy
z szacunku

Tego uczynku
szacować
nie przystoi

Szafować
również
nie sposób

Szczerość ta
jak srebrnik
nie dźwięczy

Mamadou

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

 Dokument bez tytułu