Angola śpiewa i tańczy

afryka.org Kultura Muzyka Angola śpiewa i tańczy

Wojna domowa w Angoli trwała 27 lat. Pomimo tego konfliktu, muzycy nie zaprzestali swojej twórczości. Nadal śpiewali, pomagając Angolczykom zapomnieć o smutku. Oczywiście temat smutku wielokrotnie pojawiał się jako motyw utworów takich artystów jak Carlos Burita, Paulo Flores, Bonga oraz grup muzycznych znanych w Angoli i w świecie mówiącym po portugalsku, ale…

To życie codzienne na przedmieściach jest tematem przewodnim w piosenkach angolskich: syn, który zaginął w morzu, dziewczyna w spódniczce mini, stosunki seksualne pomiędzy białym panem a czarną służącą, impreza, konflikty małżeńskie, paradoksy społeczne, zdrada, poświęcenie matki dla dzieci, czary, czasy dzieciństwa, energia Angolczyków i duma narodowa.

Na przedmieściach powstawały grupy, małe formacje muzyków grających popołudniami i o zachodzie słońca. Muzycy stanowili również część grup karnawałowych. To właśnie te grupy stanowiły zalążek większości angolskich zespołów muzycznych, które zdominowały miasta.

Poniżej typowe rytmy z Angoli:

Rebita – rodzaj muzyki i tańca salonowego w Angoli, który pokazuje pychę kawalerów i ozdoby dam. Taniec w parach według choreografii koordynowanej przez szefa koła, wykorzystujący gesty hojności, gestykulując lekkość swoich dam, wykazując kompas kroku massemba. Mężczyźni są ubrani w garnitury i krawaty. Podczas, gdy taniec się rozwija na sali, coraz częściej pojawia się wymiana spojrzeń i uśmiechów. Rebita tańczona jest w rytmie na dwa.

Semba – miejski taniec salonowy Angoli, tańczony w parach, gdzie panowie i panie mają zupełnie inne kroki i bardzo ważna jest improwizacja tancerzy. Semba klasyfikowana jest jako taniec passada. Nie jest to żaden rytuał wojowników, jest to po prostu taniec rozrywkowy, typowy na imprezach. Tańczy się go w rytmie samby.

Kazukuta – to taniec, który charakteryzuje wolne przytupywanie. Muzycy grają na takich instrumentach jak: puszki, dikanzas, butelki, bębny i w niektórych wersjach rytmicznych: mosiężne rogi. Tancerze ubierają się w spodnie w paski i marynarki bogato dekorowane, udając niektóre ruchy wojskowe oraz pokrywając twarz maską, udając niektóre zwierzęta, żeby lepiej karykaturować wrogów.

Kabetula – to taniec karnawałowy z regionu Bengo, polegający na szybkim kołysaniu się na przemian ze skokami akrobatycznymi. Tancerze ubierają się w t-shirty, zazwyczaj białe, w spódnice zrobione z prostokątnych chustek. Zawiązują też chustki na głowie i na nadgarstku. Gwiżdżą podkreślając rytm.

Kizomba – to taniec salonowy, który narodził się w Angoli pod wpływem zouk. Tańczy się go w parach, gdzie mężczyzna prowadzi kobietę i poruszają się zmysłowo. Jest to typ tańca dosyć znany na angolskich imprezach. Passada kizomby:

Kuduro – to rodzaj muzyki i tańca pochodzący z Angoli. Obecnie to przede wszystkim taniec tak indywidualny jak i grupowy. Styl ten powstał z fuzji muzyki batida, funk i techno z elementami typowo afrykańskimi. Jest tworzony i miksowany przez młodych Angolczyków. Jest to taniec spotykany zazwyczaj na imprezach i w dyskotekach. Poniżej najnowsze kroki:

Tarrachinha – taniec salonowy, który narodził się w Angoli pod koniec lat 90-tych. W innych krajach jest on również znany pod nazwą zouk-love. Tańczony jest w parach. Jest to wolny taniec, który charakteryzuje się delikatnością i zmysłowością. Cały czas pojawiają się jakieś innowacje, taniec pozostaje ten sam, ale rodzą się nowe dźwięki.

Oczywiście w Angoli występują jeszcze inne style muzyczne jak: plena, merengue, rumba, kongijskie ndombolo, hip hop i inne style obecne również na angolskich farras. Kabetula i sungura są tradycyjnymi stylami angolskimi, które niestety tracą na popularności, są nadal tańczone tylko przez kilka grup tanecznych występujących na uroczystościach narodowych.

Pedro 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *