Ogrody Forodhani - znane miejsce spotkań zanzibarskich smakoszy, są położone na nabrzeżu, w Stone Town. Co wieczór, przed zmierzchem zapełniają się małymi straganami z jedzeniem. Sprzedawcy przygotowują stosy pierożków, placków, szaszłyków i świeżych ryb. Na stołach piętrzą się homary, kraby i inne smakołyki. Po zachodzie słońca na przenośnych grillach to wszystko się piecze, w głębokim tłuszczu rumienią się grubo krojone frytki, a nad ogrodami unosi się piękny zapach przypraw i dobrego jedzenia. To znak, że kolacja gotowa i trzeba się spieszyć, aby najeść się do syta zanzibarskich przysmaków. A po posiłku - obowiązkowo skosztować soku wyciskanego z trzciny cukrowej, doprawionego limonką i świeżym imbirem.

Zanzibar, mimo że należy do Tanzanii, zasługuje na oddzielny rozdział w naszej serii ... a nawet na kilka części poświęconych jego bogatej, pachnącej przyprawami kuchni. Jest bowiem wyspą szczególną, na której od wieków mieszały się kultury, smaki i tradycje kulinarne. Przyciągał kupców i podróżników, swoim domem nazywali go ludzie Bantu, Persowie, Hindusi, Portugalczycy, Chińczycy. Wprowadzali swoje sposoby gotowania, wzbogacając je o dostępne na Zanzibarze produkty i przyprawy. W ten sposób powstała jedna z najbogatszych i najsmaczniejszych kuchni Afryki, pachnąca goździkami, pikantna od chilli i łagodzona mlekiem kokosowym.

Na współczesną kuchnię Angoli duży wpływ mieli Portugalczycy, jednak zachowała ona swój tradycyjny, afrykański charakter. Często w jednym daniu można znaleźć tutaj rybę i mięso - np. popularnym dodatkiem do kurczaka czy baraniny są płatki suszonych ryb. Nad brzegiem oceanu nie brakuje małży i innych owoców morza, w centrum kraju natomiast w diecie dominują zielone warzywa, kassawa czy słodkie ziemniaki. Kuchnię Angoli można śmiało nazwać „tęczową" - mieszają się niej bowiem wpływy z Indii, Europy i Afryki, a suszony dorsz jest na równych prawach ze stekiem z małpy, kurczakiem piri-piri i słodkim kokosowym puddingiem.

Targi w Botswanie są pełne smakowitych warzyw, dobrej wołowiny i baraniny, świeżych słodkowodnych ryb i drobiu. Kuchnia jest więc tu bogata, dodatkowo urozmaicona mięsem dzikich zwierząt i owocami. Tradycyjnym daniem mięsnym jest Seswaa, gulasz wołowy przyrządzany na specjalne okazje i podawany z popularną w Afryce gęstą papką, przyrządzaną z maki kukurydzianej lub sorgo, w Botswanie nazywanej Bogobe. Seswaa jest przygotowywana przez mężczyzn, w ciężkim żelaznym garnku, praktycznie bez przypraw.

Flagowym daniem Zimbabwe jest sadza - odmiana popularnego w większości krajów Afrykańskich „wypełniacza" czy też gęstej kaszy, podawana z sosami z warzyw i mięsa. Sadza jest przygotowywana z mąki kukurydzianej, uzyskiwanej z przemiału ziarna kukurydzy. Każda gospodyni ma swój prywatny sposób przygotowania pysznej sadzy - poniżej podaję przepis, według którego powinno udać się to nawet początkującym oraz dyniową wariację na temat, doskonałą na jesień.

W języku ludzi Nama, słowo "Namib" oznacza "kraj bez ludzi". Odnosi się to przede wszystkim do ogromnych terenów pustynnego, niezamieszkałego wybrzeża. Namibia nie jest też najlepszym miejscem do uprawy warzyw i owoców. Przede wszystkim hoduje się tu bydło, rozwinięte jest też rybołówstwo.

Vetkoek to rodzaj tradycyjnych, południowoafrykańskich pączków, podawanych na słodko lub ostro. Podobno mają swoje korzenie w kuchni holenderskiej i pochodzą z czasów, kiedy pierwsi osadnicy z Europy przybijali do południowych brzegów Afryki.

Malawi, położone na granicy wschodniej i południowej Afryki, wokół malowniczego jeziora Malawi, ma bogatą tradycję kulinarną. Hoduje się tu mnóstwo warzyw: ziemniaki, kassawę, kukurydzę, ryż, dynie i pomidory, naturalnie więc warzywa stanowią jeden z głównych składników dań. Malawijczycy maja też do dyspozycji słodkowodne ryby wyławiane z jeziora, które są bogatym źródłem białka i dobrym urozmaiceniem warzywnej diety.