Grzech to przejmująca opowieść o życiu w Egipcie przed rewolucją lat pięćdziesiątych XX wieku. Punktem wyjścia staje się tragiczne wydarzenie – pewna kobieta porzuca swoje nowo narodzone dziecko. Jego ciało znajdują miejscowi chłopi. Rodzi się w nich pragnienie ukarania winnego. Podejrzenie pada na zamieszkujących okolicę imigrantów. Poszukiwania winnych popełnionego grzechu ujawniają zaskakujące prawdy o ludzkiej naturze. Odkrywają także prawa rządzące całą zbiorowością oraz jej obyczaje i tematy tabu…

 „System sądowniczy utracił sens. Brak w nim sprawiedliwości. Obawiam się, w jakim społeczeństwie będą żyły nasze dzieci” - twierdzi kongijska prawniczka Claudine Tsongo. Opowiada ona o próbie dojścia do prawdy w sprawie o gwałt. W jej wyniku podejrzany stał się ofiarą niesprawnego i skorumpowanego systemu sprawiedliwości. Bez żadnego dowodu został skazany i ma do odsiedzenia długi wyrok.

Tegoroczną, pierwsza edycję Afro-Polskich Nagród Filmowych, wygrał film autorstwa Władysława Rybińskiego, działacza naszej Fundacji, członka fundacyjnej Komisji Rewizyjnej.

Mam na imię Malidoma. Znaczy to mniej więcej „bądź obcemu przyjacielem”. Ponieważ członkowie plemienia Dagara wierzą, że każda istota przychodzi na świat ze specjalnym powołaniem, pewne imiona mają charakter intencjonalny. Takie imię opisuje misję, którą noszący je ma do wypełnienia, i od najmłodszych lat nieprzerwanie przypomina mu o jego obowiązkach. W ten oto sposób życiowy plan człowieka zostaje wpisany w jego imię. Jak sugeruje moje imię, trafiłem do świata Zachodu po to, aby opowiedzieć mu o swoim ludzie, a do swojego ludu po to, by podzielić się z nim wiedzą o świecie Zachodu. Tak we wstępie pisze Malidoma Patrice Somé, autor książki "Z wody i ducha", która właśnie ukazała się w Polsce nakładem wydawnictwa Czarna Owca.

Okres apartheidu, kiedy cenzurze poddane było wszystko, co ludzie mówili i robili, dla niektórych wcale nie odszedł w przeszłość. Nadal jest świeży w pamięci Afrykańczyków, a wielu z nich ciągle nie zdaje sobie sprawy, że mają dziś pełną wolność w myśleniu i wyrażaniu siebie, szczególnie na płaszczyźnie kultury i sztuki.

Mursi to lud pasterski żyjący w południowej Etiopii. Jego cechą charakterystyczną są szokujące z europejskiego punktu widzenia ozdoby twarzy.

W dniach 11-20 maja odbędzie się po raz dziewiąty Planete+ Doc Film Festival. Stało się już tradycją tego największego festiwalu filmów dokumentalnych w naszej części Europy, że wśród prezentowanych obrazów, wiele dotyczy Afryki.Prezentację tegorocznych filmów rozpoczynamy od "Ambasadora".

Wielka aula londyńskiej insytucji kulturalnej Southbank, na którą parę minut później weszła, opierając się o lasce, lecz z wyprostowanymi plecami, Nadine Gordimer, szybko wypełniała się po brzegi. Rozglądałam się z ciekawością dookoła. Mnóstwo starszych ludzi, część osób, jak podsłuchałam, mających korzenie afrykańskie, starsi dżentelmeni przypominający Michaela Campbella, białego farmera z Zimbabwe, który walczył latami przeciwko rządowi Roberta Mugabego o prawo do pozostania na swej ziemi (na marginesie: polecam gorąco film dokumentalny o sprawie "Mugabe and the White African"). Ale sporo też młodych ludzi, którzy nie mogą pamiętać czasów apartheidu, byli zbyt młodzi, gdy się skończyły. 

Literatura z Afryki pojawia się wciąż stosunkowo nielicznie w polskim przekładzie. Niektóre wydawnictwa podejmują próby uzupełnienia ogromnej luki na polskim rynku wydawniczym, wydając autorów nadal nieznanych w Polsce. Każda taka inicjatywa książkowa zasługuje na uznanie. Podobnie jest w przypadku dwumiesięcznika „Dekada Literacka”, który jeden ze swoich numerów z 2011 roku poświęcił opowiadaniom portugalskojęzycznych autorów afrykańskich.

Ta książka jest o świecie, który określamy przymiotnikiem arabski. Jego południowe granice wyznacza Sahara. To właśnie na północy Afryki wybuchły rewolucje określane mianem arabskiej wiosny. Do jednej z nich, przeprowadzonej w Tunezji nawiązuje tytuł zbioru reportaży „Mój brat obalił dyktatora”.