Ukazało się polskie wydanie książki libijskiego autora Hishama Matara. Matar zabiera nas do tytułowego kraju mężczyzn i pomaga w zrozumieniu Libii i tego, co działo się i dzieje obecnie w tym kraju. Dziś publikujemy fragment "W kraju mężczyzn".

Dziewięcioletni Sulejman zaczyna powoli dorastać i uświadamiać sobie, że poza beztroskimi zabawami i objęciami kochających rodziców istnieje jeszcze inny świat. Kiedy jego ojciec wyjeżdża w interesach, na czas swojej nieobecności mianuje syna głową rodziny. Jednakże Sulejman przez przypadek odkrywa, że ojciec wcale nie wyjechał... Nagle ogromny, dopiero poznawany świat dorosłych staje się przerażającym miejscem, w którym nawet rodzice kłamią, a najważniejsze pytania pozostają bez odpowiedzi.

Ludobójstwo Tutsi w Rwandzie. Widziane oczyma ofiary oraz widziane oczyma reportera. Dwa różne, a zarazem podobne obrazy tego nieludzkiego aktu. Świadectwo ofiary - „Ocalony. Ludobójstwo w Rwandzie" Révériena Rurangwy oraz świadectwo reportera - „Dzisiaj narysujemy śmierć" Wojciecha Tochmana to, według mnie, dwie z kilku najważniejszych pozycji traktujących o wydarzeniach z 1994 roku. Równie wartościowym jest rozdział zatytułowany „Wykład o Ruandzie" w „Hebanie" Ryszarda Kapuścińskiego (do którego zresztą nawiązuje Tochman), jednak, w przeciwieństwie do dwóch wyżej wymienionych książek, Rwanda nie jest głównym tematem tego utworu.

Alan Stewart Paton należał do grona białych południowoafrykańskich przeciwników apartheidu. Był też uznanym pisarzem, a jego najsłynniejszą powieścią okazało się „Cry, the Beloved Country", w którego ekranizacji wystąpili afro-amerykańscy aktorzy, Sidney Poitier i Canada Lee.

Rasizm jest słowem kluczem używanym do określania praktyk dyskryminacyjnych wobec osób o innym kolorze skóry. W Polsce piszą i mówią na ten temat dziennikarze, eksperci, i tzw. anty-rasiści. W tej debacie na temat tego, czy Polacy są rasistami, brakuje jednak głosu tych, którzy mogliby potencjalnie stać się ofiarami rasizmu w naszym kraju. Dlatego cieszę się, że w polskich księgarniach ukazała się „Mała książka o rasizmie" napisana przez Mamadou, Senegalczyka, który już prawie 30 lat mieszka w Polsce.

Gdy mijaliśmy mury Uniwersytetu Kairskiego, zwierzyłem się taksówkarzowi ze swojej nostalgii do czasów studenckich. I wyznałem, że marzenia, które wewnątrz tych murów snułem w związku z Egiptem, wciąż jeszcze wstrząsają murami w mojej głowie - choć odkąd skończyłem studia, minęło już dwadzieścia lat. I że ci, co wewnątrz tych samych murów dopuszczali się zdrady, w większości przejęli klucze do ich bram, podczas gdy zamki wznoszone przez marzycieli zburzono z katapult.

Rzecz dla tych, którzy chcieliby wiedzieć, dlaczego na egipskie ulice wyszli ludzie i wyjechały czołgi. Po Kairze jeździ 80 tysięcy taksówek. Kierowca każdej z nich zna - jak wszędzie w tym fachu - tysiące historii. Chalid al-Chamisi zapisał rozmowy z 58 kairskimi taksówkarzami. Są wśród nich domorośli filozofowie, politolodzy roztrząsający problemy terroryzmu i udzielający rad Ameryce, są niepoprawni marzyciele, jak ten, który chciałby oszczędzić pieniądze i pojechać na mundial w RPA, poeci, a także zwykli ludzie, pochłonięci codziennymi sprawami - korepetycjami dla dzieci, duchami nawiedzającymi ich domy, czy szykanami ze strony policji. Książka Chalida al-Chamisiego pozwala zobaczyć kraj znany dotąd głównie z turystycznych folderów oczami jego mieszkańców i usłyszeć ich - brzmiące raz swojsko, a innym razem zupełnie niezwykle - opowieści:

Książka Renaty Díaz-Szmidt pt. "Muthiana orera, onroa vayi?" (Dokąd zmierzasz, piękna kobieto?) stanowi rozszerzenie i uzupełnienie czwartego rozdziału dysertacji doktorskiej, obronionej na Wydziale Neofilologii UW w maju 2008 roku, jako "Kształtowanie i wyrażanie tożsamości kobiecej w pisarstwie autorek mozambickich. Próba dialogu ze sztukami plastycznymi" (Construção e expressão da identidade feminina na literatura das mulheres moçambicanas e alguns diálogos interartísticos). Przedstawia twórczość pisarek mozambickich tworzących po 1975 r.: powieściopisarek Pauliny Chiziane, Lílii Momplé i Awaji Malunga oraz poetek Sónii Sultuane i Any Mafaldy Leite. Zdaniem autorki, są to najważniejsze, najbardziej reprezentatywne dla kultury Mozambiku i oryginalne pisarki w literackiej panoramie Afryki w okresie ostatnich lat.