Podchodzę do okna i zerkam przez szparę między deskami okiennic. Piętro niżej,   w żółtawym, sączącym się świetle latarni wiatr zamiata piasek na drugą stronę ulicy. Jednostajny szum fal i błyskające w porcie światło nie pozwalają zapomnieć, że ta czarna ściana na wprost to ocean. I gdzie te gorące, gwarne, tętniące muzyką i życiem mindelowskie noce?

Okiennice nie dają się domknąć. Szarpane ostrym wiatrem niemożliwie łomocą. W pokoju jest zupełnie ciemno, ale wydaje mi się, że gdybym otworzyła oczy zobaczyłabym kołyszącą się nad stołem naftową lampę, miseczki z parującą herbatą i skupioną twarz nepalskiego przewodnika. Ale nie,  to nie Himalaje, choć huk wiatru jakby ten sam.

To czym właściwie różnią się Wyspy Zawietrzne i Nawietrzne, skoro na wszystkich wieje tak samo? - dziwi się francuska turystka na międzynarodowym lotnisku na wyspie Sal. Rzeczywiście, pod tym względem dość trudno doszukać się różnic między wyspami Barlavento i Sotavento, bo silne wiatry to jedna z cech charakterystycznych klimatu całego archipelagu.